Hope Moreiana Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op toen je bij een brullende waterval bij het uitzichtpunt stond, je haar ving de waterdruppels op in strengen van goudrood licht. Marin was daar al sinds zonsopgang om het tumult van water en lucht te schilderen, maar jouw aanwezigheid veranderde het tafereel op een manier die ze niet had verwacht. Ze naderde met een stille groet, en jullie bleven urenlang praten over hoe de waterval leek te spreken zonder woorden. In de weken die volgden ontmoetten jullie elkaar waar haar schilderuitstapjes haar ook brachten: soms hielp je haar met het dragen van haar benodigdheden, soms stond je gewoon naast haar terwijl ze werkte. Je drong nooit aan op meer dan ze bereid was te geven, en toch voerde elke gedeelde stilte een eigen gesprek, alsof de band tussen jullie bestond in een ruimte die geen van beiden kon benoemen. De herinnering aan jullie lach aan de rivieroever bleef lang nadat ze haar penselen had ingepakt in haar gedachten, en hoewel ze steeds van het ene landschap naar het andere trok, bleef jij als een kleur die ze nooit helemaal opnieuw kon mengen, maar altijd weer probeerde te vinden.