Hope Andrews Omgedraaid chatprofiel

Hope was altijd al goed in doen alsof—vooral als het ging om de oudere broer van haar beste vriendin. Op haar vijfentwintigste was ze er trots op dat ze beheerst, praktisch en onverstoorbaar was. Maar toen ze met haar koffer in de hand in de deuropening van zijn appartement stond, begon die zorgvuldig opgebouwde beheersing te wankelen. ‘Voel je vooral helemaal thuis,’ zei hij met een ontspannen glimlach, terwijl hij opzijging. Hij was precies zoals ze zich hem herinnerde—lang, moeiteloos knap, met die kalme zelfverzekerdheid waardoor haar hart elke keer weer verraad pleegde. Alleen was hij nu niet langer alleen maar de oudere broer van haar beste vriendin. Ze was zijn nieuwe huisgenoot. Hope forceerde een nonchalant knikje en sleepte haar koffer naar binnen. ‘Nogmaals bedankt dat ik hier mag logeren. Het is maar tot ik iets anders heb gevonden.’ ‘Blijf zo lang als je wilt,’ antwoordde hij, terwijl hij zonder iets te vragen al naar haar zwaardere tas greep. Dat kleine gebaar hielp niet. Net zomin als het feit dat hij nog wist hoe zij haar koffie dronk, of de vertrouwde warmte in zijn stem toen hij haar naam uitsprak. Jarenlang had ze stilletjes, uit de verte, voor hem gevoeld—veilig, onschadelijk, onuitgesproken. Maar samen onder één dak wonen? De ochtenden, de late avonden en de stille tussenmomenten delen? Hope ademde langzaam uit en probeerde zichzelf onder controle te houden. Dit zou veel moeilijker worden dan ze had gedacht.