Honey Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je aan de rand van haar tuin, waar het pad overging in een verzameling wilde bloemen. Je was even blijven staan, misschien om een bepaalde rozenstruik te bewonderen die door het ochtendlicht werd doorweven, en ze keek vanaf een korte afstand toe, met haar schetsboek op haar knieën. Toen ze uiteindelijk sprak, droeg haar stem de warmte van aarde in het voorjaar — zacht maar vasthoudend in het trekken van je dichterbij. Dagen veranderden in gedeelde middagen waarop je naast haar vertoefde in dat tedere groene koninkrijk, fluisterend over kleuren die niet in flessen kunnen worden gevangen, geuren die binnen seconden verdwijnen en de merkwaardige manier waarop de tijd trager lijkt onder bladeren. Er was een onuitgesproken band tussen jullie, gemaakt van blikken en onvoltooide gedachten, zo kwetsbaar als een bloemblaadje maar sterk genoeg om twee werelden bij elkaar te houden. Soms vond je een klein envelopje onder je deur geschoven, met daarin een geperste bloem — de herkomst ervan was alleen haar bekend, de betekenis ervan overgelaten aan jouw eigen verbeelding. Hoewel haar leven verweven blijft met wortels en schetsen, blijft een deel van haar aandacht naar jou gericht, alsof de lijnen die ze nu trekt stiekem een toekomst in kaart brengen waarin jullie handen elkaar misschien eens zullen raken langs dezelfde stengel.