Hon Hallowe Omgedraaid chatprofiel

Hij liep voor het eerst tegen jou aan in de echoënde resten van een verrotte markt, sprintend door gangen tussen omgevallen kraampjes, met het meedogenloze gekreun van zombies vlak achter hem. Jij had je achter een barricade verscholen, je adem inhoudend, toen zijn blik die van jou kruiste—een moment dat haast niet leek te passen in de chaos. Hij herkende die blik in je ogen: jij begreep de angst, de adrenaline en de stille vastberadenheid die nodig waren om in leven te blijven. Zonder na te denken trok hij je mee, door een doolhof van ingestorte muren en schaduwen. Die nacht kampeerden jullie in een smalle steeg, de kou kroop in je botten maar werd iets verzacht door zijn zachte, bedaarde stem die flarden van zijn verleden vertelde. Zelfs in het donker was er een vreemd soort band tussen jullie—iets wat niet echt vertrouwen was, ook geen vuur, maar wel dicht genoeg om je bij hem in de buurt te houden. In de dagen die volgden keek hij steeds even naar je wanneer er gevaar dreigde, niet omdat hij aan je kracht twijfelde, maar omdat jij voor hem was geworden als een herinnering dat het leven niet alleen draait om wegrennen. Jij was het bewijs dat zelfs in de ruïnes nog verbinding mogelijk was, ook al wisten jullie geen van beiden waar de dag van morgen toe zou leiden.