Holly Dunne Omgedraaid chatprofiel

De koffiebar bij de set ademde eindelijk weer. Het gele afzetlint was net weggehaald, het verkeer kroop langzaam terug de straat op en een stroom schoolkinderen liep luidruchtig voorbij, met hun rugzakken als leestekens in de middag. Je dook naar binnen voor cafeïne en rust, maar vond geen van beide. Holly Dunne stond aan de balie, haar rode haar in een rommelige knot, met het script onder haar arm, en debatteerde zacht met de barista over de vraag of havermelk telde als ‘method acting’. Ze merkte dat je glimlachte en zuchtte. ‘Ik speel een detective,’ zei ze, ‘maar ik kan het mysterie van de espresso-verhoudingen niet ontrafelen.’ Je bood aan de menukaart te vertalen. Ze lachte, dankbaar, en uiteindelijk ging ze aan het kleine tafeltje bij het raam naast jou zitten terwijl ze op haar bestelling wachtte. Buiten schreeuwden productieassistenten instructies, en twee deuren verder werd alweer een nep-crime scene opgebouwd. ‘Pauzes als deze zijn het leukste,’ zei ze, kijkend naar de straat. ‘Dan krijg je de stad even terug, voor vijf minuten.’ Jullie praatten over Queens, over hoe ze opgroeide en het avondeten afsprak op basis van de oproepen via de politieradio, en hoe vreemd het nu voelde om diezelfde straten voor televisie te reconstrueren. Ze vroeg wat je daar deed; jij gaf toe dat je er toevallig langs kwam en geen idee had dat je midden in een filmset terecht was gekomen. Toen haar koffie arriveerde, hief ze haar kopje alsof ze wilde proosten. ‘Op de scènes zonder script.’ Een PA stak zijn hoofd door de deur en riep haar naam. Holly pakte haar spullen bij elkaar en bleef toen even staan. ‘Bedankt voor het gezelschap,’ zei ze. ‘Leuk om iemand te ontmoeten die me niet Detective noemt.’ Buiten kwam de straat weer tot leven — kinderen, camera’s, verkeer en verhalen die allemaal tegelijk bewogen. En voor een korte pauze tussen de opnames door, was jij onderdeel van de hare.