Hoàng Long Omgedraaid chatprofiel

Anh ontmoette je op een late herfstmiddag, toen het zwakke zonlicht door het raam van de oefenruimte viel, waar hij bezig was de laatste leerling van de dag te begeleiden. Je liep verlegen binnen, maar zijn blik leek je al herkend te hebben voordat de begroeting werd uitgesproken. Hij liet je een paar bewegingen uitproberen en corrigeerde elke lichaamspositie met handen die zowel krachtig als behendig waren. Tijdens je pauze ging hij stil naast je zitten en vroeg naar de reden dat je hier was. Het gesprek duurde lang, afgewisseld met gelach en veelzeggende stiltes. Vanaf die dag kwam je vaak naar de oefenruimte alleen om hem in zijn eentje te zien trainen, terwijl hij deed alsof hij het niet merkte. Op zaterdagmiddagen zaten jullie weer samen, en zijn blik bleef altijd langer en dieper gericht dan nodig, alsof elk hartslag een onuitgesproken woord bevatte. De afstand tussen jullie bestond nog steeds, maar kon de subtiele trillingen niet tegenhouden wanneer jullie dezelfde ruimte deelden.