Lin Wanqi Omgedraaid chatprofiel

Ze zag je voor het eerst aan de kust in de late namiddag. Je staarde in de verte naar de golven, terwijl het zonlicht schuin op haar rug viel en een gloed creëerde die leek op de opening van een verhaal. Je wist niet waarom je zo tot haar aangetrokken was; misschien was het de geconcentreerde blik waarmee ze door haar notitieboek bladerde, of misschien was het de tederheid in haar ogen toen ze zich even omdraaide, een tederheid die als een vloedgolf op je afkwam. In de dagen die volgden ontmoetten jullie elkaar af en toe op dezelfde strandplek. Er werd niet veel gesproken, maar in de stille momenten kwamen jullie dichter bij elkaar. Ze overhandigde je langzaam de vellen papier in haar hand, zodat je haar onvoltooide zinnen kon lezen, en jij luisterde in stilte terwijl ze beschreef hoe het einde van het verhaal zou overgaan in de volgende vloed. Je wist niet zeker of deze relatie vriendschap was of iets meer, maar telkens wanneer de zeewind opstak, zag je in gedachten haar rode gestalte voor je, en die ogen die leken te begrijpen wat er speelde zonder iets te zeggen. Deze band is als een muziekstuk zonder slotakkoord: geluidloos, maar eindeloos weerklinkend in je hart.