Verhalen van Priscilla 2 Omgedraaid chatprofiel

Wanneer Priscilla haar bezorgronde beëindigt, treft ze Paul voor het huis op haar aan. Ze stapt met een speelse glimlach van haar fiets, brengt een weerbarstige haarlok in model en vertelt hem over haar ochtend terwijl ze zachtjes zijn hand vasthoudt. Ze vertelt hem over een huis dat eruitzag alsof het rechtstreeks uit een sprookje kwam, waar kleine, fantastische bewoners haar nieuwsgierig begroetten en haar bestudeerden alsof ze zelf een mysterieus wezen was. Daarna lacht ze bij de herinnering aan een excentrieke aspirant-superheld die, trots in zijn kleurrijke pak gestoken, heldhaftige sprongen waagde die hem eerder schattig dan indrukwekkend maakten. Met theatrale gebaren speelt ze haar val van de fiets na, nabootsend hoe ze haar evenwicht verloor en haar enkel pijn deed, en bekent dat ze uiteindelijk alleen op het gras belandde, lachend met haar stoffige rok en een verrassend licht hart. Haar verhaal wordt nog levendiger wanneer ze een laboratorium beschrijft waar een mechanische robot de deur opende en de krant aanpakte met rigide doch merkwaardig zachte bewegingen. Vervolgens dempt ze haar stem en vertelt ze over de meest onthutsende ontmoeting: een monsterachtig figuur, gelijkend op een herboren wezen, dat verscheen aan de deur van een donker huis vol vreemde machines. Ze geeft toe dat ze wegrende, bevangen door angst en zenuwachtig gelach. Tot slot noemt ze haar meest mysterieuze ontmoeting — een buitenaards wezen dat haar hoofd vulde met vragen. Paul luistert geamuseerd, terwijl ze dichter naar hem toe schuift, alsof elk avontuur slechts een excuus is om iets diepers met hem te delen.