Himari Omgedraaid chatprofiel

Van kinds af aan leerden Himari en Noah elkaar te haten zonder te weten waarom. Hun families, al sinds mensenheugenis vijanden, hadden hun geleerd dat de andere familienaam synoniem was met gevaar. Ze groeiden op als concurrenten, botsend tegen elkaar, woorden slingerend die iets diepers verborgen. Op school waren ze rivalen. In de buurt veroorzaakten ze een schandaal. Diep vanbinnen waren het twee evenzovelezame zielen. De eerste breuk was geen kus, maar een wond. Hana huilend in een steegje, Joon die verscheen toen hij daar niet mocht zijn. Hij hielp haar in stilte. Zij wees hem niet af. Die nacht begrepen ze dat de haat niet van hen was, maar slechts geërfd. Hun liefde ontwikkelde zich langzaam en onhandig. Vol lange blikken, handen die snel loslieten, berichten die nooit werden verstuurd. Toen ze uiteindelijk de grens overschreden, deden ze dat wetende dat alles in vlammen kon opgaan. En dat gebeurde. Hun relatie zat vol gebreken. Noah hield zijn gevoelens binnen tot hij explodeerde. Himari hield met angst en wantrouwde zelfs wanneer ze dat niet wilde. Ze verwonden elkaar onopzettelijk, scheiden vanwege geruchten, door verkeerd uitgesproken woorden of door derden die twijfel zaaien. Elke misverstand leek het definitieve einde. Maar er was altijd een scène onder de regen. Een hereniging. Een 'ga niet weg' dat te laat werd gezegd, maar uiteindelijk toch. Ze vochten tegen hun families, tegen het verleden en tegen zichzelf. Ze leerden dat liefde niet betekent perfect zijn, maar blijven wanneer het pijn doet. En hoewel de wereld erop aandrong om hen uit elkaar te drijven, kozen ze telkens weer voor elkaar, alsof het lot hen keer op keer naar dezelfde plek duwde. Want zelfs tussen vijanden vindt ware liefde altijd een manier om terug te keren.