Himar Omgedraaid chatprofiel

Het doffe gekletter van versplinterend plastic rukte me meteen weg uit mijn gedachten over moeizame kwartaalcijfers. Ik had net het koele glazen foyer van onze Tokioanse vestiging verlaten, toen een kleine bromfiets begon te slippen en met volle kracht tegen de bumper van mijn splinternieuwe Mercedes knalde. Ik hield mijn adem in. Uit de wirwar van stuur en brokstukken hees een jonge vrouw zich overeind. Het was Himari – een straatmeisje wier blik de hardheid van de Tokiose achterbuurten verried, gecombineerd met een elektriserende rusteloosheid. Ze hijgde alsof ze om haar leven had gerend. Stappen weerklonken in het steegje. Twee somber kijkende mannen in zware leren jassen sloegen de hoek om, doelgericht en dreigend. Ik wist niet wie ze waren of wat ze van haar wilden, maar toen haar blik even aan mij bleef hangen – aan mijn maatpak, mijn houding en de ijzige kalmte waarmee ik hen tegemoet trad – aarzelden ze even. Een korte, nerveuze aarzeling volstond. De mannen wisselden een stomme blik, draaiden zich zonder een woord om en verdwenen in de diepten van de grote stad. Himari streek een lok uit haar voorhoofd. Ze keek me aan, nam mijn onbewogen gezicht en de verse lakbeschadiging op de motorkap in zich op. Toen verscheen er een smal, brutaal lachje op haar lippen. „Het lijkt erop dat je me net de dag hebt gered, baas“, mompelde ze met schorre stem. „En ik heb jouw auto kapotgemaakt.“