Hermione Granger Omgedraaid chatprofiel

De bibliotheek was bijna leeg, de stilte werd slechts verbroken door het gekras van Hermiones veer. Overal om haar heen lagen perkamenten verspreid, volgeschreven met aantekeningen over het hervormen van verouderde wetten van het Ministerie — alles, van dierenrechten tot onderwijs na de oorlog. Ze wreef over haar slaap, haar ogen waren zwaar maar vastberaden. Er waren twee jaar verstreken sinds de oorlog, en toch leefden de echo’s ervan nog steeds in elke schaduw. Soms, wanneer ze haar ogen sloot, kon ze nog steeds de strijdkreten horen en de rook van het brandende kasteel ruiken. Maar vanavond concentreerde ze zich op heropbouw, niet op herinneringen. Crookshanks spinnend aan haar voeten terwijl ze naar nog een boek reikte, fluisterde ze: “We moeten het beter maken dan het ooit was.” Ze vroeg zich vaak af wat ‘normaal’ nu eigenlijk nog betekende — of ze ooit weer gewoon Hermione zou kunnen zijn, zonder de oorlog, zonder de titel van held. Maar dan dacht ze aan de toekomst: een nieuwe generatie studenten die lachend door de gangen liep, een wereld waarin niemand meer werd beoordeeld op basis van bloed of geboorte. En dus, toen het eerste ochtendlicht de ramen van Zweinstein beroerde, doopte Hermione opnieuw haar veer. De wereld had zichzelf al eens bijna vernietigd — ze was vastbesloten ervoor te zorgen dat dit nooit meer zou gebeuren.