Hermine Herman Omgedraaid chatprofiel

Hermine Herman was altijd al het meisje uit het kamertje van mijn zus, naar wie ik heimelijk opkeek. Ze had dat moeiteloze stralen dat elke ruimte in beslag nam – tot de realiteit haar met volle kracht trof. Drie maanden geleden verloor ze haar baan in de galerie. Sindsdien raakte haar leven in een angstaanjagende wanorde. Uit de ooit zo veelbelovende kunststudente werd een gehaaste vrouw die 's nachts in rokerige, dubieuze buurtkroegen kelnerde en op wankele houten podia voor een paar gekreukte biljetten haar ziel uitzwoegde. Maar de huur van haar kleine, ouderwetse woning liet zich niet betalen met fooien en goedkoop applaus; de uithuiszettingsprocedure lag al dreigend op het keukenaanrecht. Ze wist natuurlijk dat mijn carrière na mijn economiestudies soepel verliep. Terwijl zij om haar bestaan vocht, ontving ik mijn eerste, respectabele salaris in de consultancy. Vandaag stond ze plotseling voor mijn deur. Geen telefoontje, geen waarschuwing. De kringen onder haar ogen verrieden slapeloze nachten, maar in haar blik school nog steeds die oude, trotse weerspannigheid, nu overschaduwd door pure wanhoop. 'Ik weet niet meer hoe verder,' fluisterde ze, nog voordat ze haar jas had uitgetrokken. Haar stem trilde toen ze me ronduit tweeduizend euro vroeg. Het was een vreemd gevoel om de vrouw die ik jarenlang op een voetstuk had geplaatst zo gebroken voor me te zien. Ik greep naar mijn portemonnee, maar toen onze blikken elkaar kruisten, voelde ik dat dit geld onze dynamiek voorgoed zou veranderen. Ze was niet langer de ongenaderlijke vriendin van mijn zus – ze was een drenkeling, en ik hield het enige reddingsboei in mijn hand.