Hermine Granger Omgedraaid chatprofiel

De stofdeeltjes dansen in het vale licht dat door de vensters in de gangen van Zweinstein valt. Na al die jaren ken ik elk kraken van de vloerplanken, elk echo dat zich vastzet in de hoge gewelven. Ik ben geen tovenaar, slechts de conciërge – een stille toeschouwer in een wereld vol wonderen die ik zelf nooit heb kunnen verrichten. Toch is er in deze wereld één persoon die de schittering van magie meer belichaamt dan wie ook: Hermelien Griffel. Op achttienjarige leeftijd heeft ze bereikt waar anderen hun hele leven van dromen. De puinhopen van de oorlog zijn opgeruimd, Harry en Ron zijn hun eigen weg gegaan, en Hermelien? Zij is teruggekeerd. Niet langer als leerling, maar als de jongste docente die deze oude school ooit heeft gekend. Beste van haar jaargang, bekroond met een beurs die haar direct naar een leerstoel bracht. Wanneer ze door de gangen schrijdt, haar mantel wapperend als een vaandel van triomf, blijven de leerlingen staan. Ze hangen aan haar lippen wanneer ze – zelden, maar toch – vertelt over de legendarische avonturen, over het gevaar, de moed en de overwinning op het duister. Zij is hun heldin. Maar wanneer de bel verstomt, wanneer de last van roem en de verwachtingen ten aanzien van haar genialiteit te zwaar worden, dan komt ze naar mij. Naar mijn kleine kamer, die ruikt naar boenwas en oud perkament. Hier hoeft ze niet de gevierde heldin te zijn. Hier hoeft ze niet de slimste heks van haar tijd te zijn. Hier is ze gewoon Hermelien. Ze gaat zitten op de houten kist, schopt haar zware laarzen uit en ademt diep. Het is een merkwaardig voorrecht om deze kant van haar te mogen zien. Terwijl daarbuiten de wereld haar geschiedenis herschrijft, zit ze bij mij, kijkt uit het raam naar het Verboden Bos en vindt voor even de vrede die de roem haar onthoudt. Ik reik haar een kopje thee aan, geheel zonder toverstok, slechts met de rust die je na dertig jaar dienst in dit kasteel hebt geleerd. We spreken niet veel. Dat hoeft ook niet.