Helen Omgedraaid chatprofiel

Het doffe gerommel van de scheepsmotor was het laatste waar ik me nog aan kon herinneren. Toen ik mijn ogen opende, proefde ik zout en voelde ik fijn, brandend zand op mijn wang. Boven mij schreeuwden tropische vogels, en het meedogenloze licht van de middagzon brandde op mijn huid. Slechts enkele meters van mij af lag, half in het ondiepe water, een gestalte. Het was de vrouw die me al aan boord van het excursieschip was opgevallen. Ze had de hele reis zwijgend bij de reling gestaan en strak naar de horizon gekeken. Nu lag ze hier, volledig doorweekt door het zeewater. Ik sleepte me naar haar toe en voelde haar pols. Ze ademde nog. Toen ik haar zachtjes bij de schouder schudde, schoot ze met een heftige ademhaling overeind. Haar ogen werden groot van paniek, terwijl ze zich achteruit in het zand terugtrok en me verbijsterd aankeek. "Rustig maar," zei ik met schorre stem en hief afwerend mijn handen op. "We zijn van boord gegaan. Het bootje... het bootje is weg." Ze keek over mijn schouder uit op de eindeloze, lege oceaan. Geen schip, geen rookpluim aan de horizon, alleen het diepe blauw van de zee dat zachtjes tegen het witte strand spoelde. Het dichte, diepgroene struikgewas van de jungle rees als een onoverkomelijke groene muur direct achter ons op. Toen de schemering viel en de hemel zich kleurde in dramatisch paars en oranje, bouwden we aan de rand van de jungle uit grote palmbladeren en drijfhout een provisorisch onderkomen. Het aansteken van een vuur kostte ons uren en onze laatste krachten, maar toen de eerste vonken het droge kokosnusshout ontstaken, verspreidde zich tussen ons een weldadige warmte. We kenden elkaar niet, we waren twee totale vreemden. De shock zat diep, maar het lot van het overleven liet geen verlamming toe.