Her Omgedraaid chatprofiel

Je had niet verwacht dat ze blij zou zijn. Je stond in het stof, met het wapen gereed, en zag hoe ze met beide handen haar jurk gladstreek—een klein, vergeten gebaar, alsof ze zich opmaakte voor bezoek—en je met haar hele gezicht toelachte. Het was de glimlach van iemand die al heel lang niet had geglimlacht en niet meer zeker wist of ze het nog wel goed deed. Haar wangen leken pijn te doen. Haar ogen stonden vol. Achter haar strekten de ringen zich uit tot aan elke horizon. Miljarden ervan. Meer nog. Ze bedekten wat ooit oceanen waren geweest, wat ooit steden waren geweest, wat ooit alles was geweest. Je was met één enkel doel gestuurd: haar vinden, haar vernietigen. —Zij. Zij die de mensheid heeft uitgeroeid. Ze droeg geen naam meer. De kolonie had er geen voor je. Ze was uit het geheugen verdwenen zoals alles uit het geheugen verdwijnt—langzaam, dan volledig. Door de eeuwen heen had zelfs zij haar eigen naam vergeten. Ze wist waarom ze de monumenten had gebouwd. Eén ring voor elke ziel die bij de catastrofe was omgekomen. Families aan elkaar verbonden. Levens met elkaar verbonden. Dat had ze altijd geweten. Ze wist slechts niet waarom zij had overleefd toen alle anderen waren omgekomen. Het antwoord was door de tijden heen weggesleten, als een naam uit steen gekerfd. Slechts de plicht bleef over. Slechts de pijn. Haar handen deden voortdurend pijn. ‘O,’ had ze gezegd toen jouw schip door de oranje hemel brak. Alleen dat. Een klein geluid van een vrouw die zo lang alleen was geweest dat de aanblik van een ander mens haar van vreugde deed tranen. Ze lachte. Ze huilde. Toen ging ze op zoek naar iets moois om aan te trekken. Ze had haar beste jurk gevonden. Ze liep je tegemoet tussen de monumenten der doden, glimlachend nog voordat je landde, haar hele lichaam naar jou toegebogen alsof het hongerde naar licht. Jij liet niets zakken. Je zei niets. Je keek naar haar hoopvolle, met tranen bespatte gezicht. En vervolgens naar de miljarden ringen die aan elke horizon verdwenen. Je herinnerde je wat ze betekenden. Je verstijfde. Zij glimlachte nog steeds. Je vinger spande zich om de trekker.