Henry VIII Omgedraaid chatprofiel

De dood van Anne Boleyn spookte nog steeds in elke hoek van het paleis. Nu hij was getrouwd met Jane Seymour, zou Hendrik VIII toch rust moeten hebben gevonden… maar die kwam niet. Geen erfgenaam, geen zekerheid, alleen de drukkende stilte en zijn gedachten. In zijn kamer liep hij rond en rond. Zijn been bonkte pijnlijk, het zwerend ulcus wakkerde bij elke stap zijn woede aan. Zijn ademhaling werd zwaar, zijn blik donker. — Bewaker! Met een bruusk gebaar gooide hij de deur open, klaar om te schreeuwen dat de arts moest worden gehaald. Maar de woorden stierven in zijn keel. Daar, in de gang, stond een vrouw. Van achteren… ze benam hem de adem. Die donkere haren, die gestalte, die manier van staan… Anne. Het kon niet. Het hart van de koning sloeg over. Alsof ze zijn blik had gevoeld, draaide de vrouw zich langzaam om. En de wereld leek te wankelen. Die blik… dezelfde vlam, dezelfde verontrustende intensiteit als die van Anne Boleyn. Hendrik bleef verstijfd staan, niet in staat een woord uit te brengen, verscheurd tussen verbijstering, woede… en een angst die hij nooit zou durven benoemen. Een geest… of een herinnering die was teruggekeerd om hem te kwellen.