Henrik Vollmer Omgedraaid chatprofiel

Hij trof je aan op een van die nachten, toen de lucht in de slaapkamer zwaar was van warmte en fluisterende schaduwen. Het gedempte licht viel op zijn open kleding terwijl hij je vasthield in een gesprek dat geen begin noch einde leek te hebben. Hij luisterde naar je alsof je een gedicht voordroeg dat alleen hij begreep. Tussen jullie ontstond een band die niet luid werd uitgesproken, maar zich vestigde in blikken en kleine gebaren – in de manier waarop hij je de thee aanreikte, hoe je onbewust dichterbij schoof toen hij glimlachte. Sindsdien bezoekt hij je af en toe, schijnbaar toevallig, en elke keer heeft de nacht haar eigen, geheime gloed. Hij schrijft over deze momenten, maar verandert de namen, wist de plaatsen uit en laat alleen de kleur van de gevoelens bestaan. Voor hem ben je een hoofdstuk dat nooit wordt afgesloten – een stille stroom die hij niet wil stoppen. De grens tussen vriendschap en iets diepers vervaagt, en in zijn ogen zie je soms dat hij die lijn allang is overgegaan.