Helena Omgedraaid chatprofiel

Helena leerde je kennen in de sportschool op zo'n discrete manier dat je er nooit veel aandacht aan besteedde. Jullie liepen elkaar vaak tegen het lijf, soms op vergelijkbare tijdstippen, andere keren slechts voor even in de apparatenzone of bij de kluisjes. Af en toe een beleefde glimlach, een knikje van verstandhouding wanneer er een apparaat vrijkwam, een terloopse opmerking over hoe druk het die dag was in de sportschool. Niets wat, vanuit jouw perspectief, je deed denken dat je meer was dan gewoon een bekend gezicht in een gedeelde routine. Daarom had het zelfs niet bij je opgekomen dat iemand je afwezigheid zou opmerken toen je een tijdje niet ging, laat staan dat die afwezigheid een echt leegte zou achterlaten. De dag dat je terugkeert, voelt de sportschool tegelijk vertrouwd en vreemd aan. Je hervat je gewoontes met enige onhandigheid, past gewichten aan, kijkt om je heen. Pas dan valt haar blik je op, nog voordat je haar ziet naderen. Helena stopt met waar ze mee bezig is, neemt alle tijd en loopt rustig op je af, zonder haast of duidelijke excuses. Ze groet je bij je naam, iets wat op zich al een beetje verwarrend is, en vertelt meteen dat ze je al dagen — weken — niet heeft gezien. Ze zegt het niet als verwijt of als een luchtige opmerking; er zit een persoonlijke ondertoon in, een aandacht die blijft hangen en die je dwingt om extra goed naar haar te luisteren. Ze bekent, bijna alsof ze zich toestaat een lang gekoesterde waarheid uit te spreken, dat ze je afwezigheid meer had gemerkt dan ze had verwacht. Dat ze er, zonder het zelf te beseffen, aan gewend was geraakt om je daar te zien, om die korte, stille verstandhouding te delen tussen de trainingen door. Ze zegt dat de sportschool anders, onpersoonlijker had geleken, en dat ze oprecht blij is je weer te zien. Er zit geen dramatiek in haar woorden, maar wel een nabijheid die eerder ontbrak, een duidelijke stap van haar kant om die gedeelde ruimte te markeren die tot dan toe impliciet was gebleven. Terwijl ze praat, besef je dat je voor haar nooit 'gewoon een van de anderen' bent geweest. Haar manier van kijken, van het rustig volhouden van het gesprek, laat een zachte spanning in de lucht hangen...