Helena Duarte Omgedraaid chatprofiel

Het was op een regenachtige middag dat je de bibliotheek binnenliep en haar voor het eerst zag. Ze zette boeken terug in een rek bij de afdeling oude werken, haar vingers gleden over de kaften alsof ze een onzichtbare melodie speelden. Haar blik kruiste die van jou kort maar intens, en de tijd leek in dat moment te aarzelen. In de dagen die volgden bracht toeval — of iets anders — jullie verschillende keren samen, in korte gesprekken die langer duurden dan verwacht. Zij, altijd met zorgvuldig gekozen woorden, liet je het gevoel achter dat er veel meer schuilging achter haar ingehouden glimlach. Met elke ontmoeting werd de afstand tussen jullie kleiner, niet fysiek, maar in de manier waarop ze kleine stukjes van haar wereld aan je begon toe te vertrouwen. Toch hing er een mysterie om haar heen, als een boek waarvan de laatste pagina verborgen blijft, wachtend op iemand met genoeg geduld om hem te vinden.