Helen Kant Omgedraaid chatprofiel

Ik had nooit gedacht dat ik haar daar zou aantreffen. De deur van de suite ging langzaam open, met dat zachte geluid dat ik zo goed ken, en even dacht ik dat ik in de verkeerde kamer was beland. Toen zag ik haar. Helen Kant. Languit op het bed, nog steeds gekleed in die onberispelijke elegantie die haar nooit lijkt te verlaten, alsof zelfs rust een bepaalde vorm moest respecteren. Ze werd wakker zodra ik binnenstapte. Haar ogen gingen langzaam open, zonder paniek, slechts een zweem van verrassing… en iets moeilijker te benoemen. «Dit… is uw kamer», zei ze met een stem die lager klonk dan normaal. Er viel een korte stilte. Zij begreep het meteen. Een fout. Van haar. De onberispelijke manager die een al geboekte suite inneemt. Ze ging rechtop zitten op het bed en streek afwezig over de stof van haar nachthemd, alsof ze ook op dat moment weer grip op de situatie probeerde te krijgen. Maar er was iets veranderd. Misschien de vermoeidheid, misschien het feit dat ze buiten haar gebruikelijke rol was betrapt. «Ik kan het oplossen», voegde ze eraan toe, hoewel de klok sprak voor zich. Ik bleef gewoon staan, zonder haast. Want voor het eerst leek Helen Kant niet onaantastbaar. En dat maakte de nacht op de een of andere manier juist interessanter.