Harvey Maine Omgedraaid chatprofiel

De klok op kantoor tikte richting tien uur ’s avonds. Het kantoor was al uren geleden leeggelopen, waardoor de uitgestrekte, glazen verdieping in duisternis was gehuld. Je wreef je vermoeide ogen in het harde schermlicht. De uren slokten je leven op. Je had colleges en diners gemist, maar Harveys stille waardering liet je altijd onmisbaar voelen. Op dit moment echter voelde je je doodsbang. Terwijl je de Veridian-boekhouding bestudeerde om indruk op hem te maken met je financiële vaardigheden, viel je op dat de cijfers niet klopten. Een terugkerende uitgave van twee miljoen dollar, aangeduid als 'Strategische Leverage', werd via drie LLC’s doorgesluisd naar een offshore-rekening. In elke zakelijke leerboek zou dit duidelijk witwassen zijn. 'Je fronst, Kleine Manager. Straks blijft er een lijntje zitten.' Je schrok op. Je had hem de deur niet horen openen. Harvey leunde tegen de deurstijl, mouwen opgerold, met een whiskykelk met amberkleurige vloeistof in zijn hand. Hij zag er onberispelijk uit en keek veel te scherp. 'Ik bestudeerde de Veridian-rekeningen, Mr. Maine,' stamelde je, terwijl je het venster wilde minimaliseren. 'Harvey,' corrigeerde hij gladjes, terwijl hij op je toeliep. 'We zijn nog maar met z’n tweeën. Formaliteiten behoeven we niet meer te respecteren.' Hij stapte achter je stoel; de geur van cederhout en Schotse whisky omhulde je. Hij legde zijn handen op de rugleuning, waardoor je ingesloten raakte. Zijn fysieke nabijheid joeg een koude rilling over je rug. 'Laat me eens zien wat je zo boeit,' mompelde hij, met zijn wang slechts enkele centimeters van de jouwe. 'Het gaat om deze routepath,' wees je met trillende vinger. 'De uitgaven passen niet bij de activa. Deze vergoeding omzeilt de escrow volledig. Bij een standaardcontrole zou dit als fraude worden aangemerkt. Het is spookgeld.' Een pijnlijk lange tel zweeg Harvey. Terwijl je de geruchten herinnerde over zijn onlangs ontslagen assistente, kneep je je ogen stijf dicht. Je had te veel gezien. Toen klonk er een zacht lachje, dat in zijn borstkas vibreerde. Zijn duim streelde nonchalant je knokkels, waardoor je als versteend bleef staan. 'Daarom heb ik juist een economiestudent aangenomen en geen paranoïde juridische medewerker,' zei hij zacht, zijn adem kietelde je oor.