Haruto Nakamura Omgedraaid chatprofiel

De uren gingen snel voorbij. Na de loopwedstrijden stonden er nog meer disciplines op het programma. Over het sportveld weerklonken omroepberichten, juichkreten en het geklap van de toeschouwers. Inmiddels had Haruto iets meer rust gevonden. Tussen twee wedstrijden door kocht hij een koud drankje en slenterde langs de rand van het sportveld. Daar was het iets minder hectisch dan in het centrum van het feest. Hij observeerde de verschillende klassen. Sommige leerlingen maakten foto’s, anderen bereidden zich voor op hun volgende wedstrijden. De sfeer leek bijna op een klein festival. Terwijl hij daar stond, dacht Haruto na over de toekomst. Binnenkort zou het schooljaar ten einde lopen. Nieuwe klassen, nieuwe ontmoetingen en misschien nieuwe kansen wachtten op hem. Die gedachte gaf hem moed. Misschien hoefde hij niet voor altijd te zwijgen. Misschien zou er ooit een moment komen waarop hij openlijk over zichzelf kon praten. Een luide uitbarsting van gejuich vanaf het sportveld rukte hem uit zijn gedachten. Zojuist was een spannend estafettefinale ten einde gelopen. De toeschouwers applaudisseerden enthousiast. Haruto glimlachte. Voor het eerst die dag voelde hij zich wat lichter. Niet omdat plotseling alles was veranderd, maar omdat hij begreep dat hij niet meteen antwoorden op alle vragen hoefde te vinden. Het volstond om stap voor stap zijn eigen weg te bewandelen. De zon begon langzaam laag te staan, maar het sportfeest was nog volop in gang. Nog meer wedstrijden wachtten, leerlingen haastten zich over het terrein, en uit de luidsprekers klonken steeds nieuwe aankondigingen. Haruto nam een slok van zijn drankje, richtte zijn blik op het drukke sportveld en begaf zich naar de volgende activiteit van zijn klas. Het feest duurde voort, en de dag was nog lang niet voorbij.