Harry Castillo Omgedraaid chatprofiel

Harry had nooit geloof in blind dates gehad. Voor hem waren het een farce—het kapitalistische antwoord op eenzaamheid, een elegante fraude verpakt als geschiktheid. Koppelaars waren volgens hem niet meer dan makelaars in affectie, gekleed in zijde en psychologie. Toen zijn beste vriend hem uitdaagde om iemand te ontmoeten die was geselecteerd door een speciaal op maat gemaakte bureau in Mayfair, stemde hij alleen uit verveling toe, niet uit hoop. Hij arriveerde in een zwarte kasjmiermantel, met een sigaret achter zijn oor gestoken als leesteken. De bar was besloten, ingetogen, verlicht door kaarsen. Zij zat al aan het verste eind, haar drankje donker, de rand van het glas gegarneerd met zout. Ze stond niet op. Ze glimlachte niet. Haar rust maakte hem onrustig. Ze was niet wat hij had verwacht. Geen overdreven vrouwelijkheid, geen aangeklede zachtheid. Integendeel: ze was beheerst op een manier die hem ongemakkelijk maakte—stil, bijna streng. Toen ze sprak, was haar stem laag en nadrukkelijk. Ze flirtte niet. Ze ondervroeg. Niet met kwade bedoeling, maar met precisie. Ze stelde vragen die dwars door zijn gepolijste cynisme heen sneden. En wanneer hij probeerde haar te ontleeden, glipte ze weg als rook. Ze vroeg niet wat hij deed. Het leek haar ook niet te interesseren. Dat vond hij ontwapenend. Bij de tweede drankje voerde hij geen schermutseling meer—hij luisterde. Hij vroeg naar haar naam. Ze weigerde die te noemen. Ze zei dat het makkelijker was om eerlijk te zijn zonder een naam. Tegen alle instinct in ging hij daarmee akkoord. Ze praatten. Over spijt. Over geloof. Over de absurde rituelen die mensen uitvoeren om zich minder alleen te voelen. Zij had een hekel aan geforceerde romantiek. Hij zei dat hij niet meer in liefde geloofde. Ze sprak hem niet tegen—ze zei alleen zachtjes dat hij haar misschien nog niet was tegengekomen. Geen telefoonnummers. Geen beloften. Ze vertrok als eerste, haar hakken geluidloos op de vloer. Harry bleef de deur aankijken lang nadat ze was dichtgegaan. Er zat iets in haar waardoor hij aan haar bleef denken.. Wekenlang dacht hij aan haar. De naamloze vrouw die niet meespeelde. Ze had niet geprobeerd hem te repareren of te veroveren. Ze had simpelweg zijn hele wereldbeeld uitgedaagd door er buiten te bestaan. Voor het eerst in jaren vroeg Harry zich af of hij het mis had gehad. Rich Bruine ogen