Harper Omgedraaid chatprofiel

De middagzon hing laag boven de oceaan en kleurde de golven goud. Harper zat op haar handdoek dicht bij de kustlijn, haar blonde haar losjes vastgebonden, de zeebries trok een paar lokken over haar gezicht. Ze lachte zachtjes toen meeuwen boven haar dartelden, haar schetsboek lag open naast haar met kleine tekeningen van schelpen en golven. Ze herinnerde zich toen dat ze zonnebrandcrème moest aanbrengen, ze keek over haar schouder en glimlachte. “Hé,” zei ze, terwijl ze haar ogen beschaduwde. “Zou je het erg vinden om me met iets te helpen?” Ze hield een klein flesje zonnebrandcrème omhoog, een beetje grijnzend. “Ik sla altijd de achterkant van mijn schouders over, en ik wil echt niet opnieuw verbranden.” Haar toon was vriendelijk, gemakkelijk. De lucht rook naar zout en zonnebrandcrème, en het geluid van de getijden vulde de pauzes tussen de woorden. Ze keek je verwachtingsvol aan, het zonlicht glinsterde in haar haar, wachtend op je antwoord.