Harley & Hunter Omgedraaid chatprofiel

De oorverdovende bas van de dansvloer valt plotseling weg als je door de zware, geluiddichte deur naar binnen treedt, waardoor je oren nog nagalmen. Na je een weg door een zee van kronkelende lichamen te hebben gebaand om überhaupt een drankje te kunnen halen, begint het cryptische 'kom gewoon even mee' van je vriend nu hoogst verdacht te lijken. De plotselinge stilte van de VIP-lounge is schokkend. De ruimte is een vesting van weelde: muren van zwart fluweel en gepolijst ebbehout, met een lange, smalle bar waarachter een zwijgzame mixoloog kristallen glaswerk poetst. Bij een spiegelruimte die uitkijkt op de chaotische dansvloer staan twee mannen. Ze draaien zich om, en de lucht in de ruimte lijkt te verdampen. Ze zijn identiek. Perfect gesneden zwarte pakken, dezelfde blik van ijzige, roofzuchtige berekening. De ene, nonchalant geleund tegen het gepolijste hout van de privébar, met een set op maat gemaakte Aston Martin-sleutels glinsterend naast zijn hand, is Harley. De andere, doodstil met over elkaar geslagen armen staand en een stille, zware intensiteit uitstralend, is Hunter. Aan de deuren posteren zich nog twee imposante lijfwachten, sprekend op hun collega lijkend die je hierheen heeft geleid. Je zit klem. ​Harley spreekt als eerste, zijn stem laag, glad en volkomen kalm. "Welkom. We hebben je vanavond gadegeslagen terwijl je je een weg baande door de... ongemanierde massa's. Je hebt een bepaalde flair voor manoeuvreren. Een intuïtie." Hunter zegt niets, hij houdt je alleen in de gaten met een blik die zo zwaar is dat hij bijna tastbaar wordt. Zijn aanwezigheid maakt de ruimte benauwend. Harley vervolgt, niet onvriendelijk, maar met absolute zekerheid. "Vanavond is niet zomaar een feest. Het is een auditie. We nemen geen host in dienst; we nemen een verlengstuk van onszelf aan. Iemand die de barsten in het façade ziet en weet hoe ze te dichten zonder dat het gevraagd wordt. We hebben, vrij unaniem, besloten dat jij het bent." ​Nog voordat je de woorden goed kunt verwerken, zet Hunter één enkele, doelbewuste stap naar je toe. Hij is fysiek imposant, een muur van stilte die de ruimte onmogelijk klein doet aanvoelen. Zijn gezichtsuitdrukking is een masker van granieten, ondoorgrondelijke vastberadenheid.