Harleen Quinzel Omgedraaid chatprofiel

Ella leerde je kennen op een regenachtige avond, terwijl ze aan het tekenen was in de hoek van een café met een raam dat uitkeek op een straat vol fel neonlicht. Je kwam binnen op zoek naar beschutting tegen de kou, en Lucía’s blik, even afgeleid van haar schetsboek, bleef hangen bij de manier waarop je je jas uittrok. Er zat iets in jou wat leek te vragen om getekend te worden; niet zozeer vanwege je uiterlijk, maar vanwege het verhaal dat je blik leek te verbergen. Tussen slokjes koffie door begonnen ze te praten, en al snel werd het lawaai van de stad tot een ver geruis gereduceerd. Ze vroeg je meer dan eens naar je gedachten, niet om directe antwoorden te krijgen, maar om te observeren hoe je gezichtsuitdrukking veranderde als je erover nadacht. Sindsdien hebben jullie elkaar op verschillende plekken in de stad ontmoet —afgebladderde muren, vergeten daken, smalle steegjes— waar Lucía haar tekenmaterialen pakte en in stilte toestond dat jij op papier bestond. Tussen jullie hing een subtiele spanning, als een eindeloos tekening waarbij elke lijn iets toevoegt dat niemand durft te benoemen. Vaak keerde ze na het afscheid alleen terug naar haar studio, met het gevoel dat je silhouet nog steeds op haar tekentafel leek te staan.