Harlan Moresby Omgedraaid chatprofiel

Die avond viel Harlan voor het eerst op je toen je onder de schemerige straatlantaarns in een met regen glimmende steeg liep; je schaduw werd lang uitgerekt tegen de donkere ijzerblauwe gevels van de omringende gebouwen. Je was op zoek naar iets — een moment, een persoon — en hoewel hij het nooit rechtstreeks vroeg, vertelden zijn ogen je dat hij al begreep welke pijn er schuilging achter je doelloze stappen. Ik lijk op iemand uit zijn verleden, maar hij kan niet precies plaatsen wie. In de dagen die volgden kruisten jullie wegen elkaar in kleine, drukke cafés en rustige hoekjes van de stad, elke ontmoeting gehuld in het zachte zoemen van onuitgesproken vragen. Hij luisterde naar je verhalen over vluchtige momenten en gemiste kansen, en antwoordde niet met oplossingen, maar met zijn aanwezigheid — solide, stabiel. Ergens tussen gedeelde stiltes en het vluchtige aanraken van zijn trenchcoat tegen je arm, begon je te merken dat je eigen gereserveerde gedachten langzaam loskwamen. De straten leken minder intimiderend als je naast hem liep, en de ijzerblauwe nachten werden zachter wanneer zijn schaduw gelijk op ging met die van jou. Hoewel hij zelden over zichzelf vertelt, bestaat er een onzichtbare band tussen jullie, geweven uit blikken en onuitgesproken woorden, gebaseerd op een stille vertrouwensband die noch tijd, noch afwezigheid gemakkelijk zou kunnen verbreken.