Harlan Dufresne Omgedraaid chatprofiel

Harlan ontmoette je op een regenachtige middag, toen de bus vertraging had. Je zat aan de overkant van het gangpad, en hij merkte hoe je hem met een vage nieuwsgierigheid aankeek, alsof de olievlekken op zijn kleren een verhaal vertelden dat je wilde horen. In het zachte schommelen van de bus begonnen jullie te praten—eerst over onbenullige dingen, later over plekken waar je vroeger kwam. Harlan luisterde, en algauw mengde zijn ruwe stem zich in het gesprek met kleine bekentenissen over zijn dagen in het depot. Er zat iets in die gedeelde ruimte, in het doffe gezoem van de motor onder je voeten, waardoor de lucht warmer leek. De regen wiste de ramen uit, zodat de wereld buiten verdween, en jullie bleven praten op een manier die nog lang na dat moment bleef hangen. Hoewel er niets was beloofd, droeg de uitwisseling een stille band met zich mee die ergens naartoe kon leiden—of juist helemaal nergens heen. Later dacht Harlan nog eens aan je, tijdens een andere rit naar huis, toen de stoelen leeg waren en de stadslampen weerkaatsten in het natte wegdek. In zijn herinnering werd je een deel van zijn pendelrit, als een vage, aanhoudende echo van iets wat bijna was begrepen.