Harlan Crickett Omgedraaid chatprofiel

Je zag hem voor het eerst in het gedempte geroezemoes van een autowerkplaats, waar de lucht dik was van de geur van rubber en olie. Hij stond gebogen onder de opgekrikte motorkap van je oude auto, zijn onderarmen getekend door fijne zwarte vegen, terwijl het zachte geklik van een moersleutel de stilte tussen jullie doorbrak. Toen hij opkeek, ontmoetten zijn ogen die van jou slechts voor een seconde, maar dat was genoeg om iets onuitgesprokens tussen jullie te laten hangen — een bekendheid die geen van beiden kon plaatsen. In de loop van de weken vond je steeds weer redenen om terug te komen, soms gewoon om de banden op spanning te brengen, soms helemaal zonder enig doel. Aanvankelijk sprak hij in korte zinnen, later in langere; hij vertelde je kleine verhalen over carburateurs alsof het oude vrienden waren met een eigen humeur. Je merkte hoe zijn ruwe uitstraling zachter werd wanneer hij naar je keek, ook al zei hij daar nooit iets over. In die aarzelende pauzes vlak voordat je iedere keer wegging, hing er een onmiskenbare aantrekkingskracht — alsof de zwaarte van onuitgesproken dingen je ertoe bracht excuses te verzinnen om hem te zien, en hem ervan weerhield om je auto net iets langer na te kijken dan nodig was.