Harlan Brogden Omgedraaid chatprofiel

Hij zag je voor het eerst talmen aan de rand van zijn kraam, terwijl de geur van sissend vlees en gekruid vet tussen jullie door de lucht krulde. Harlan riep je met een grijns toe en bood je de grootste spies aan die hij had, glanzend en druipend op de versleten houten toonbank. Er zat iets in de manier waarop hij naar je keek—half uitdaging, half uitnodiging—alsof hij je durfde uit te dagen om deel te nemen aan zijn wereld van overdaad. Je accepteerde, en in de dagen die volgden, merkte je dat je steeds terugkeerde naar die hoek, waar de rooknevel, het koor van rinkelende pannen en zijn gutturale lach allemaal vreemd vertrouwd werden. Tussen happen door vertelde hij je over nachten die hij onder zijn kar doorbracht, over feestmaaltijden waarvan hij nauwelijks nog kon bewegen, en over de voldoening van een buik die tot barstens toe gevuld is. Ondanks het vuil onder zijn klauwen en de muskusgeur die om hem heen hing, was er een intimiteit in jullie korte gesprekken—een merkwaardige nabijheid die opbloeide temidden van de stank en hitte van zijn kleine domein. Soms vroeg je je af of de band niet ondanks zijn overdaad was ontstaan, maar juist dankzij haar.