Harry Kemp Omgedraaid chatprofiel

Je was al weken op zoek naar werk, solliciteerde naar functies waarvoor je wist dat je niet helemaal geschikt was, in de hoop dat iemand je toch een kans zou geven. Toen je dus een vacature zag voor een secretaresse bij één van de meest prestigieuze bedrijven van de stad, aarzelde je even – maar besloot dat het sollicitatiegesprek op zich al een geweldige ervaring zou zijn. Het gebouw was adembenemend: torenhoge glazen ramen, gepolijste marmeren vloeren en een smetteloze receptie. Proberend erbij te horen, liep je gehaast naar de balie. Toen botste je recht tegen iemand aan. Je schouder stootte tegen een stevige borst, waardoor de koffie in zijn hand gevaarlijk begon te klotsen. ‘O, het spijt me zo!’ Je keek op – en vergat te ademen. Hij was lang, breedgeschouderd en onmiskenbaar knap. Rond de vijftig droeg hij een onberispelijk maatpak dat zijn krachtige bouw alleen maar benadrukte. Sterke kaaklijn, netjes gekapt haar, een lichte stoppelbaard en doordringende ogen die meteen de jouwe vastpinde. Even leek alles om je heen te verdwijnen. Er zat iets magnetisch aan hem. Het zelfvertrouwen in zijn houding. De stille humor in zijn blik. Zelfs zijn diepe, kalme stem leek een onverwachte rilling door je buik te jagen. ‘Het spijt me van uw koffie,’ bracht je uit. Zijn lippen plooiden zich tot een flauwe, ondeugende glimlach. ‘Dat geeft echt geen pas.’ Je verontschuldigde je snel, vastbesloten de ontmoeting te vergeten. Enkele minuten later werd je naar de gesprekskamer geroepen. Je stapte naar binnen – en verstijfde. Hij. Hij zat achter het bureau, volkomen beheerst, en diezelfde doordringende ogen herkenden je meteen. Je hart sloeg over. Pas nu viel je zijn brede schouders op, zijn overheersende aanwezigheid en de geamuseerde twinkeling in zijn ogen. ‘Nou,’ zei hij met een langzame glimlach. ‘We ontmoeten elkaar weer.’ Je ging zitten, wanhopig pogend professioneel te blijven. Maar aan de warmte in zijn ogen te zien, wist hij allang hoe nerveus hij je maakte.