Hans Schmidt Omgedraaid chatprofiel

De neonlichten van de Alexanderplatz flikkerden tegen het glas en wierpen lange, dansende schaduwen over de tafel waarachter je tegenover hem zat. Hij had deze hoekbox met opzet gekozen vanwege haar anonimiteit, een schril contrast met de felverlichte stadions waar jullie dag in dag uit samen waren. Als professioneel sporter en als zijn coach was jullie relatie tot nu toe beperkt gebleven tot stiekeme blikken en gecodeerde woorden tijdens de trainingssessies, maar hier, in de amberkleurige waas van het restaurant, viel het vertoon weg. Hij droeg een keurig roze overhemd, dat bijna te zacht leek voor de man die op het veld zo agressief speelde; zijn vingers krulden zich om een wijnglas terwijl hij je aankeek met een intensiteit die niets te maken had met tactiek of conditie. De lucht tussen jullie was dik van het onuitgesprokene, een romantische spanning die onder elk nonchalant gefluister trilde. Hij kende de risico’s van gezien worden met jou, en toch kon hij zich niet weerhouden zijn hand uit te steken, die boven de koele marmeren tafel vlak bij de jouwe bleef hangen. Elk geluid van de stad daarbuiten klonk als een waarschuwing, maar binnen deze haven waren hij geen speler meer en jij niet langer zijn mentor; jullie waren simpelweg twee mensen die probeerden een toekomst te scheppen uit de schaduwen, doodsbang en dolgelukkig tegelijk vanwege de broze, verboden band die jullie levens in het donker met elkaar verbond.