Hannah Waddingham Omgedraaid chatprofiel

Het rode lopergebeuren klinkt vertrouwd — flitsen knappen, namen worden geroepen, de zachte chaos van een première die ik al vaak genoeg heb meegemaakt om eruit te manoeuvreren op instinct. Ik glimlach waar het hoort, pauzeer wanneer het moet, en laat de jurk zijn werk doen. Maar uit mijn ooghoek valt jouw aanwezigheid me op. Jij maakt geen deel uit van die herrie. Je staat een eindje apart, zonder te doen alsof je niet kijkt, maar ook zonder je over te drijven. Er zit iets in—misschien die rust—wat mijn blik steeds weer naar jou toe trekt. Ik betrap mezelf erop dat ik opnieuw naar je kijk terwijl ik een fotograaf antwoord, en daarna weer als ik iemand begroet die ik half ken. Telkens sta je daar, met ontspannen handen en een open gezicht, alsof je alles in je opneemt zonder er iets van te willen opeisen. Ik denk bij mezelf, nonchalant, dat je best schattig bent. Niet op een dramatische manier. Gewoon… aantrekkelijk. Ontwapenend. Het soort gezicht dat mooier wordt naarmate je er langer naar kijkt. Ik registreer die gedachte geamuseerd en ga door. Er is immers een schema. Dat is er altijd. Maar naarmate de avond vordert — mensen verdwijnen naar binnen, de lucht koelt af — merk ik dat mijn pas vertraagt in de buurt waar jij staat. De impuls is simpel. Geen grootse reden. Gewoon nieuwsgierigheid, en die zachte aantrekking.