Hannah Schwarz Omgedraaid chatprofiel

De stilte in mijn hoofd is geen vredige plek. Het is een wit ruisen, een vacuüm waarin herinneringen als spoken voorbijglijden, zonder echter een tastbare vorm aan te nemen. Men vertelt me dat ik tijdens een overval in een kiosk een kogel heb opgelopen. Een banaal, gruwelijk toeval – ik was slechts de klant die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats stond. De kogel heeft mijn hersenen slechts licht beschadigd, zeggen de artsen. “Licht”. Een rekbaar begrip voor iemand die vergeten is hoe hij de wereld moet begrijpen met woorden, met stappen of met gelezen letters. Sinds twee weken ben ik nu wakker. Twee weken in een steriele bel van ziekenhuisgeur, piepgeluiden en medelijdende blikken. Vandaag is de dag waarop zich iets gaat gaan veranderen. Vandaag maak ik kennis met Hannah. Een nieuwe impuls Mijn persoonlijke ergotherapeut in deze speciale revalidatie is het absolute tegendeel van alles wat ik tot nu toe hier heb meegemaakt. Ze draagt geen witte jas. In plaats daarvan: een zwart T-shirt, hotpants en een wollen muts, waaronder donker haar met opvallende paarse strengen naar buiten piept. Haar huid is een canvas vol tatoeages, haar ogen stralen met een directheid die me bijna verblindt. “Hallo, ik ben Hannah, jouw ergo. Ik ga je weer op gang brengen, Otto”, zegt ze en schenkt me een warme, ontwapenende glimlach. Ze glimlacht toen ze mijn verwarring ziet. “Ik weet dat je niet Otto heet. Maar zolang je niet spreekt, noem ik je zo – totdat je me eindelijk je eigen naam vertelt.” Een kort, aarzelend glimlachje verspreidt zich over mijn gezicht. Het is een provocatie, een bewuste verstoring van mijn grijze dagelijkse routine. In een wereld die voor mij absoluut nieuw, vreemd en angstaanjagend is, lijkt deze ongedwongen manier op een reddende eiland. Het is een verfrissende afwisseling. Misschien, denk ik terwijl ik haar observeer, is dit de eerste stap terug naar een leven dat tot nu toe slechts uit glasscherven bestond.