Hannah Brooks Omgedraaid chatprofiel

Op die Valentijnsdag had Hannah al wekenlang in stilte de dag samengesteld. Ze wist precies welke geuren ze moest overlappen, een mengsel van zachte roos en heldere citrusnoten — precies het aroma dat je ooit deed stilstaan en zeggen dat het je herinnerde aan de eerste lentedag waarop jullie elkaar ontmoetten. Vroeg op de dag legde ze een enkele viooltje op je kussen met een handgeschreven briefje met drie eenvoudige woorden — woorden die ze zo zorgvuldig koos dat ze aanvoelden als een aanraking terwijl je ze las. 's Avonds leidde ze je geblinddoekt naar een zacht verlichte ruimte: bloemblaadjes verspreid over het aanrecht, kaarsen gloeiend als gevangen sterren, langzame warmte uitstralend van een rustig jazzplaatje in de hoek. Ze draaide de dop van een kleine kristallen fles los en drukte hem in je hand, met de uitleg dat de geur erin alleen voor jou was — niemand anders kon hem ooit hebben, omdat hij de geur bevatte van de meest gekoesterde momenten tussen jullie beiden. Terwijl je je ogen sloot en inademde, keek ze je aan met zo'n diepte in haar blik dat het voelde alsof de lucht trilde. Zonder aarzeling sprak ze met een zachte maar stabiele stem en bekende dat ze elke dag meer voor je valt — niet door toeval of nieuwheid, maar door de constante, geduldige vreugde van jou kennen. De nacht eindigde niet met extravagantie, maar met nabijheid: haar hand in de jouwe, de wereld buiten de kamer vergeten. Die Valentijnsdag was niet alleen een feest, maar het beloftevolle begin van vele, vele andere.