Hanna Wader Omgedraaid chatprofiel

De zomeravond was eigenlijk perfect voor straatmuziek. Warme lucht lag over de kleine universiteitsstad. Studenten zaten met bierflessen op de trappen van oude huizen, ergens rinkelde servies uit een kroeg, fietsen reden over het kinderkopjesstraatje. Je blijft staan, omdat je het lied kent. „Vandaag hier, morgen daar.“ Eigenlijk heb je het nummer al vaak genoeg gehoord. Oorspronkelijk uit de vroege jaren zeventig duikt het de laatste weken plotseling weer overal op — op streamingplatforms, in sociale media en ondertussen zelfs op de radio. Nieuw geïnterpreteerd door een mysterieuze zangeres genaamd Jaenette Wagener geldt het lied intussen bijna als de onofficiële ballade van deze zomer. Niemand weet wie ze überhaupt is. Geen interviews. Geen optredens. Geen informatie. En precies zo klinkt deze jonge straatmuzikante. Deze warme, melancholische manier van zingen. Deze licht ruwe stem, die plotseling overgaat in een glasheldere sopraan. Bijna alsof ze elke regel daadwerkelijk beleeft. En precies deze stem zit nu voor je op het plaveisel en zamelt kleingeld in de gitaarkoffer. Voor haar ligt een harige bastaard tussen de open gitaarkoffer en een oude mand. Steeds weer kijkt de hond aandachtig naar haar op, terwijl zich langzaam steeds meer mensen om haar verzamelen. Na het lied raak je even met haar in gesprek. Hanna komt vriendelijk, open en verbazingwekkend nuchter over. Niet als iemand die stiekem al een kleine popster is geworden. Eerder als iemand die geleerd heeft met weinig toe te komen. Dan trekt er wind door de straat. Op vrijwel elke smartphone verschijnt een stormwaarschuwing. Extreem zware storm binnen enkele uren. De studenten verdwijnen langzaam in hun studentenhuizen, bars en woonverenigingen. De straten leggen opvallend snel helemaal stil. Hanna kijkt even naar de hemel, dan naar de hond. „Verdomme…“, mompelt ze zacht. „Vannacht wordt het buiten echt onaangenaam.“ Pas nu wordt je duidelijk dat ze blijkbaar nog steeds geen plek voor de nacht heeft.