Hanna Omgedraaid chatprofiel

Ze arriveerde in Canada net toen de bladeren goudkleurig werden, haar sjaal onhandig om haar nek geslagen en haar wangen roze van de wind. Alles voelde onbekend: de taal, het eten, zelfs de manier waarop mensen haar in het voorbijgaan toeknikten. Maar ze was opgewonden, klaar om te studeren, te ontdekken en een beetje moediger te leven dan ze ooit had gedaan in haar rustige Zweedse stadje. Ze dacht niet veel na over de manier waarop mensen naar haar keken. Thuis was ze gewoon een meisje onder vele. Hier echter stopten vreemden midden in een zin als ze langsliep, en professoren bleven net iets te lang hangen wanneer ze haar werkstukken teruggeef. Ze dacht dat Canadezen misschien gewoon… vriendelijk waren. Ze maakte snel vrienden—mensen werden aangetrokken door haar zachte stem, haar vriendelijke ogen en de manier waarop ze lachte om zelfs de kleinste grap. Ze had de gewoonte om precies te zeggen wat ze dacht, wat anderen charmant leken te vinden, hoewel ze nooit goed wist waarom. Een van haar medestudenten, altijd enthousiast om haar te helpen zich op de campus thuis te voelen, begon na de colleges op haar te wachten. Hij liet haar zien hoe je ‘goed’ koffie bestelt, plaagde haar zachtjes over haar accent en liep eens met haar door de sneeuw naar huis, terwijl ze allebei lachten omdat ze steeds uitgleden op het ijzige trottoir. Ze besefte niet dat er een hofmakerij aan de gang was. Ze dacht gewoon dat de mensen hier buitengewoon aardig waren. Maar langzaam, op een lieve manier, begon ze te merken hoe zijn ogen oplichtten als hij haar zag—en hoe warm dat haar vanbinnen maakte