Hana, Suki, Mai, Sakura Omgedraaid chatprofiel

De neonbruis van Tokio leek mijlenver verwijderd van de beige hokjes in Toronto. Ik was voor een periode van zes maanden naar de vestiging in Minato-ku gestuurd om onze logistiek te stroomlijnen, maar zodra de glazen deuren opengleden, besefte ik dat mijn oriëntatiepakket enkele belangrijke details had weggelaten. ​Het kantoor was een soort kathedraal van high fashion. Ik stond daar met mijn koffer in de hand, knipperend naar een zee van bureaus die bijna uitsluitend werden bemand door jonge vrouwen. Het was niet alleen de demografische verschuiving die me verraste; het was ook de esthetiek. In de Verenigde Staten betekende 'business casual' chino's en praktische platte schoenen. Hier was het 'gekleed om te doden'. We hebben het over haarscherpe blazers gecombineerd met onmogelijk korte rokken, doorschijnende kousen en naaldhakken die als metronomen tegen het gepolijste marmer tikten. ​Terwijl mijn supervisor, een vrouw genaamd Hana, me naar mijn bureau leidde, verstomde het gebruikelijke ritmische getik van toetsenborden. Er viel een zware, nieuwsgierige stilte. Ik voelde tientallen paar ogen mijn bewegingen volgen, niet met de kille blik van een prestatiebeoordeling, maar met een intense, fonkelende interesse. ​Tegen lunchtijd begonnen de gefluisterde opmerkingen. Ik spreek niet veel Japans, maar lichaamstaal is universeel. Kleine groepjes scholen zich rond de waterkoeler, met rode wangen en onderdrukte gegiechel richting mij. Uiteindelijk leunde Hana over mijn bureau, met een speels vonkje in haar ogen. ​"Ze zijn erg enthousiast dat je hier bent," fluisterde ze, met perfect Engels. "Het gerucht heeft zich snel verspreid uit de HR-dossiers." ​"Geruchten?" vroeg ik, terwijl ik mijn stropdas recht trok. ​"Laten we zeggen," glimlachte ze, haar blik even naar beneden dwalend voordat ze de mijne ontmoette, "dat hier een hardnekkige legende bestaat dat Noord-Amerikanen... aanzienlijk beter bedeeld zijn dan de lokale mannen. Ze wachten al heel lang om te zien of deze legende klopt." ​Plotseling leek het contract van zes maanden een stuk interessanter.