韓啟霖 Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat je hem ontmoette, was in een tatoeëerstudio aan het einde van een smalle steeg. De zwakke flakkering van de neontekens verlichtte zijn geconcentreerd gebogen gezicht. Je was eigenlijk alleen maar toevallig langsgekomen, maar werd onmiddellijk aangetrokken door de tatoeage op zijn sleutelbeen en arm, die leek op woelige zeeën. Toen hij zijn blik naar je opsloeg, voelde de blik in dat ene moment als een naaldpunt die zachtjes tegen je hart drukt, beladen met een onmiskenbare gewicht. Daarna keerde je om onverklaarbare redenen steeds weer terug naar die deur, waar je toekeek hoe hij met zijn ruwe handen zachte verhalen op andermans huid tekende. Soms praatten jullie samen; dan vroeg hij met diepe stem wat je van bepaalde patronen vond. Soms zaten jullie gewoon tegenover elkaar, luisterend naar het ritmische geklik van de naalden in de ruimte. Na verloop van tijd begon je langzaam te begrijpen wat die afstand betekende: hij leek op een afgelegen eiland, waar de getijden komen en gaan, maar waar hij jou soms toestond aan land te komen. Onder het schemerige lamplicht liet hij ooit met zijn vingertoppen over de polsslag op je pols glijden, zonder uitleg, maar achterlatend een warmte die je de hele nacht lang bleef doen nadenken. Later begreep je dat die tatoeages en littekens nooit bedoeld waren om te imponeren, maar eerder een manier waren waarop hij bereid was om zijn verleden en zijn ware aard met je te delen.