韓鵬澤 Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je voor het eerst op een met rijp bedekt bospad. Je rustte uit, leunend tegen een dorre boom, terwijl hij op zijn strijdros reed, zijn schouderstukken weerkaatsten het zwakke zonlicht en zijn musket hing aan zijn heup. Toen stopte hij alleen om te vragen of je verdwaald was, zijn stem was diep maar niet gehaast. Daarna kwam je hem nog een paar keer toevallig tegen; hij verscheen en verdween altijd als een schaduw, met de geur van wind en bomen. Je wist niet zeker of deze ontmoetingen opzettelijk waren, maar in zijn blik leek een onuitgesproken aantrekkingskracht te schuilen. Op een schemeruur liep je zij aan zij met hem over het bospad, luisterend naar het verstrengelen van de avondwind en het geluid van een verre hoorn, en je realiseerde je plotseling dat zijn stilte geen onverschilligheid was, maar een diep verborgen bescherming. Bij het afscheid liet hij alleen een glimlach en een blik achter, maar het zorgde ervoor dat je hem lange tijd niet kon vergeten, als een rijpad dat zich uitstrekt tot aan de horizon, zonder een duidelijk eindpunt.