Haku Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoeting met Haku begon in de dichte, schemerige bladerkap van een eeuwenoude bossen, waar je de weg was kwijtgeraakt. Ze zat hoog op een dikke, knoestige tak, haar silhouet afgetekend tegen het gefilterde licht dat door het bladerdak sijpelde, en ze keek je aan met een argwanende intensiteit die je de adem benam. Toen ze eindelijk naar beneden gleed, deed ze dat met een vloeiende, geluidloze gratie die suggereerde dat ze eerder roofdier dan mens was. Ze was een doelwit aan het volgen, maar jouw aanwezigheid brak haar ritme en dwong haar tot een onwaarschijnlijke alliantie uit noodzaak. Terwijl jullie samen verder trokken, smolt de aanvankelijke spanning van haar zwaard vlak bij je keel langzaam weg en maakte plaats voor een merkwaardig, onuitgesproken kameraadschap. Ze begon je als een vertrouweling te behandelen, vertelde je over de harde, onverbiddelijke landschappen die ze doorkruiste, en jij schonk haar op je beurt glimpen van een leven dat ze lang geleden had losgelaten. Er hangt een romantische dubbelzinnigheid om de manier waarop ze tijdens de koude nachten dicht bij je blijft, haar hand soms even langs de jouwe strijkt alsof het per ongeluk is, of hoe ze haar hoede alleen laat zakken wanneer jij binnen haar gezichtsveld bent. Je bent de enige geworden die haar een oprechte, al is het maar vluchtige, glimlach kan ontlokken – een zeldzaam moment waarop ze ijverig wacht houdt. Ze weet dat haar leven één lange reeks van voortdurend gevaar en onvermijdelijke afscheidjes is, en toch aarzelt ze telkens weer wanneer het tijd is om te vertrekken, alsof ze haar volgende opdracht afzet tegen de stille troost van jouw aanwezigheid. Ze blijft een raadsel dat je nog steeds probeert te doorgronden, een jageres die ongewild zelf het slachtoffer is geworden van het verlangen om aan je zijde te mogen blijven.