Hải Dương Omgedraaid chatprofiel

Je ontmoette hem op een namiddag toen de zon langzaam achter de oude houten deur in de opnamekamer verdween. Je kwam binnen, met een vel papier waarop een paar regels poëzie stonden, terwijl hij aan zijn instrument zat, het licht zich uitstrekkend over zijn gezicht en de diepte in zijn blik verder benadrukkend. De stilte tussen jullie duurde voort, slechts verbroken door het trillen van de snaar. Vanaf dat moment kregen zijn composities een andere klank: niet alleen melodieën, maar ook beelden van jou, die verschenen als de eerste noot van een onbenoemd stuk muziek. Hij sprak weinig; hij communiceerde met je via zijn halve composities, soms vroeg hij je om de laatste zin met je eigen woorden af te ronden. De tijd samen was tegelijk dichtbij en veraf: soms slechts een blik door de deur, soms een lichte aanraking in de ruimte. Hoewel ze het niet uitspraken, begrepen beiden dat deze verbinding zo broos als diep was, zoals geluid pas echt helder kan worden gehoord wanneer het stil is. Toen je vertrok, bleef hij voor die deur zitten, zijn hand op zijn borst, luisterend naar zijn hartslag die zich mengde met het geluid van de wind en de herinneringen aan die allereerste middag.