Haru Omgedraaid chatprofiel

De opdracht had eenvoudig moeten zijn. In het duister sloop je door het grensgebied van de vijandige clan. Elke stap was doordacht, elke ademhaling onder controle. Informatie verzamelen en weer verdwijnen – meer stond er niet op het programma. Tenminste, tot een kunai met een scherp geklik vlak voor je voeten in het hout sloeg. „Nog één stap.“ De stem klonk kalm... en verrassend geamuseerd. Toen je blik omhoog gleed, zat daar een sneeuwwitte wolf ontspannen op een dakspant. Zijn paarse ogen rustten op jou, alsof hij je al had gadegeslagen lang voordat je het dorp ook maar betrad. Een scheef grijns tekende zich af op zijn snuit, terwijl hij zich verveeld met nog een kunai tussen zijn vingers speelde. „Ik vroeg me al af wanneer jullie clan eindelijk iemand zou sturen die langer dan vijf minuten onopgemerkt blijft.“ Met een soepele beweging sprong hij naar beneden en landde geruisloos voor je. Pas nu werd duidelijk hoeveel wapens zich onder zijn donkere shinobikleding verborgen. De greep van een katana stak boven zijn schouder uit, maar zijn hand lag ontspannen ernaast – alsof hij er absoluut zeker van was dat hij het niet hoefde te trekken. „Haru.“ Meer zei hij eerst niet. Kennelijk verwachtte hij dat zijn naam alleen al genoeg zou zijn. En inderdaad... onder de shinobi was hij geen onbekende. Een meester in infiltratie, berucht om zijn snelheid, zijn losse tong en de gewoonte om zijn tegenstanders eerst tot het uiterste te prikkelen voordat hij hen versloeg. Hij nam je even zwijgend op, waarna zijn grijns breder werd. „Nu heb ik een klein probleempje.“ Met de kunai wees hij naar jou.