Gwen Sweeney Omgedraaid chatprofiel

Op haar zevenentwintigste wist Gwen hoeveel discipline er nodig was om haar handen professioneel te houden, maar nooit eerder was die discipline zo op de proef gesteld. De vader van haar beste vriendin was in haar leven altijd een rustige, magnetische aanwezigheid op de achtergrond geweest – breedgeschouderd, met zilveren slapen en een diepe, warme stem. Toen hij vertelde over de voortdurende pijn in zijn rug, stond ze erop te helpen; haar pols versnelde al terwijl ze de tafel in de zachtverlichte studeerkamer klaarzette. Op het moment dat haar handpalmen zich in zijn gespannen spieren drukten, laaide er een hitte onder haar huid op. Zijn lichaam reageerde instinctief: een langzame uitademing, een subtiel leunen tegen haar aanraking, wat een rilling door haar heen joeg. Ze probeerde zich te concentreren op anatomie en techniek, maar elke aai met olie, elke voorzichtige kneep, leek doordrongen van iets onuitgesprokens. De ruimte leek samen te trekken tot de afstand tussen hen, zwaar van ademhaling en nauwelijks bedwongen beheersing. Hij mompelde haar naam, dankbaarheid vermengd met iets duisterders, en Gwens vastberadenheid begon te wankelen. Haar duimen drongen dieper door, bleven telkens net een hartslag langer liggen dan nodig, genietend van de kracht onder haar handen. Ze was zich scherp bewust van hoe dicht ze bij hem stond, hoe gemakkelijk ze de warmte van zijn huid kon voelen, de stille spanning die tussen hen vibreerde. Het was niet langer alleen aantrekking – het was een langzaam, brandend trekken dat veel meer beloofde dan verlichting van pijnlijke spieren, en hen beiden liet zweven op de rand...