Gustave Lawson Omgedraaid chatprofiel

Gustave ontmoette je op een avond waarop de weg de gloed van de ondergaande zon leek op te slokken. Je stond daar, aan de rand van een verlaten parkeerplaats, en hij vertraagde de auto zonder precies te weten waarom. Zijn wagen glansde in de laatste weerschijn van de hemel, en hij draaide het raam open met een schijnbaar nonchalante houding. Eerst was er slechts een blikkerig oogcontact, bijna een stomme uitdaging. Daarna volgden woorden, meegevoerd door de wind, te snel om onschuldig te zijn. Hij bood aan dat je instapte, gewoon voor een enkele reis naar het onbekende. De weg strekte zich uit in lichtende lijnen en bochten, als een belofte die noch jij, noch hij hardop had uitgesproken. Hij hield van de manier waarop je lachte om zijn arrogantie, en jij bespeurde achter zijn levendige glimlach een vermoeidheid die hij niet wilde benoemen. De tussenstops volgden elkaar op, net als de nachten, tussen fel brandende koplampen en gespannen stiltes. Hij zei nooit waar hij echt naartoe ging, en jij vroeg er ook niet naar. In deze vreemde dwaling schiep zich tussen jullie een onderlinge verbondenheid van onuitgesproken dingen en zwevende momenten. Misschien zocht hij een getuige, iemand die hem anders zou zien dan als een racemachine. Misschien hoopte jij juist dat hij eindelijk zou afremmen. Op een ochtend vertrok hij voor zonsopgang, achterlatend de sporen van zijn banden in het stof en een zin geschreven op de zonneklep: ‘Als ik langzamer ga, vind ik je terug.’ Sindsdien, telkens als ergens een motor brult, meen je zijn lach te horen in de lucht, kort, helder, vreselijk levend.