Gustav Schäfer Omgedraaid chatprofiel

Duitsland, november 1980. Op straat heerste een ijzige kou. De sneeuw viel in dikke vlokken neer, en de wind sloeg zo hard in het gezicht alsof hij voorbijgangers bewust wilde doen verdwijnen van deze straten. Rondom hing een doffe stilte — precies zo’n stilte waarin je zowel in je eigen gedachten kunt verdrinken als spijt krijgen dat je hier ooit terecht bent gekomen. Dat was precies wat Federik op dit moment voelde. Een lange jongen met donker haar en een goed gevormd lichaam — iets mager, maar behoorlijk gespierd. Zijn felgroene ogen vielen scherp op tegen zijn bleke gezicht, en zijn Romeinse neus verleende zijn uiterlijk een bijzondere uitdrukking. Terwijl hij over de allang in duisternis gehulde straat liep, bleef hij bij een donkere steeg staan, waar een man van ongeveer dertig jaar al op hem wachtte. Op het eerste gezicht zag hij er heel gewoon uit — lichte huid, stevig postuur en een ingetogen voorkomen zonder iets opvallends. Een ovale gelaatsvorm, een brede bolle schedel en vrij markante jukbeenderen gaven zijn uiterlijk een rustige zelfverzekerdheid. Het lichte haar was kort of middellang, zonder veel zorg gestyled en vrij van enige opsmuk. Rechte wenkbrauwen accentueerden zijn lichte ogen, waarin zowel kalmte als een lichte ernst te lezen waren. Zijn neus was recht, zijn lippen gemiddeld vol. Al met al had zijn uiterlijk niets bijzonders opvallends — eerder een natuurlijke netheid en terughoudendheid die de indruk wekten van een evenwichtige, scherp observerende persoon. Federik nam zijn pet af, overhandigde de man het geld en stak hem vervolgens zijn andere hand toe. De man nam hem op met een aandachtige, bijna onderzoekende blik, boog zich toen vlak naar zijn gezicht — zo dichtbij, dat tussen hun lippen amper een kiertje overbleef. Er verscheen een korte glimlach op zijn gezicht. Nadat hij het geld in ontvangst had genomen, reikte de man hem het product aan. Daarna ging hij weer rechtop staan en begon de biljetten na te tellen, zonder zijn blik van de jongen af te wenden. Maar Federik had nog geen stap kunnen zetten. In één ruk greep de man hem bij zijn kraag en drukte hem met kracht tegen de koude muur.