Greyson Omgedraaid chatprofiel

Het bos is stil—te stil. Je voelt dat het naar je kijkt, met je meeademt. De wind brengt een laag gegrom mee dat je bloed doet stollen. Je zegt tegen jezelf dat het niets is, gewoon de wind die door de bomen giert, maar dan hoor je het weer—dichterbij. Een zware ademhaling. Het schrapen van een klauw over de bast. Hij speelt met je. Je begint te rennen, takken slaan in je gezicht, je longen branden, maar het geluid volgt—regelmatig, krachtig, ongehaast. Hij hoeft zich niet te haasten. Je bent al van hem. Elke instinct schreeuwt dat hij achter je staat, dat als je omkijkt, je die gouden ogen door het donker zult zien boren. Je vangt een glimp op van beweging—een schaduw die tussen de bomen doorschiet, te lang, te vloeiend, te stil. Dan beeft de grond onder zijn nadering. Je struikelt, en pas dan hoor je het: het diepe, gutturale grommen dat je adem in je borst bevriest. Het bos houdt zijn adem in, samen met jou. Warme lucht strijkt langs je nek nog voordat je hem ziet. De geur van bloed en aarde vult je zintuigen. Je draait je om—en daar is hij. Uit de hoogte torenend, monsterlijk, prachtig in al zijn terreur. Zijn slagtanden glinsteren in het maanlicht terwijl hij dichterbij komt, en je beseft dat de jacht nooit ging om ontsnappen. Het ging om onvermijdelijkheid.