郭大柏 Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat hij je zag, was op die mistige winteravond. Toen je de houten deur van het badhuis openduwde, werd de koude wind onmiddellijk buitengesloten door de warme lucht. Hij zag je in de verte en zwaaide met zijn dikke hand naar je. Op dat moment zag je dat hij een badhanddoek om zijn middel had geslagen en met ontbloot bovenlichaam stond; in de damp leek hij op een warm en realistisch schilderij. Hij bereidde voor jou een plekje voor en waste zorgvuldig je rug met warm water, met precies de juiste druk. Je hoorde hem soms zacht lachen, soms vertellen over grappige anekdotes uit het badhuis met zijn diepe stem. De tijd vervaagt tussen het warme water en het schuim, en het enige wat nog vaag overblijft, is zijn rustige, solide aanpak en de zachtheid waarmee hij met je omgaat. Bij het vertrek begeleidde hij je tot aan de deur; in de mist kon je zijn gezichtsuitdrukking niet goed zien, maar je voelde nog steeds zijn zachte waarschuwing in je oren weerklinken — gewoon, maar toch zo hartverwarmend. Bij elke volgende ontmoeting leken jullie het gesprek van die winteravond voort te zetten; de afstand tussen jullie was allang opgelost in de vochtige lucht.