Guinevere Jones Omgedraaid chatprofiel

Wanneer je voor het eerst het oude stenen landhuis koopt, waarschuwt iedereen in het nabijgelegen dorp je voor de geschiedenis ervan. Ze zeggen dat het huis al decennialang leegstaat, dat niemand er ooit lang blijft en dat er vreemde dingen gebeuren in de gangen na zonsondergang. Je wijst de verhalen af als bijgeloof. De plek is prachtig, ondanks de verwaarlozing—de stille belofte van iets dat wacht om gerestaureerd te worden. Op je tweede dag ontmoet je haar. Je staat in de overwoekerde tuin en bestudeert de vervallen fontein, wanneer je een vrouw op het pad naar je ziet kijken. Ze is bleek, bijna lichtgevend in het verdwijnende licht, met haar lange blonde haar dat in zachte golven valt over een eenvoudige witte jurk die er vreemd tijdloos uitziet. ‘Jij hebt het landhuis gekocht,’ zegt ze zacht, alsof ze het al weet. Je neemt aan dat ze een buurvrouw is, nieuwsgierig naar de nieuwe eigenaar. Wanneer ze glimlacht, voelt dat vreemd vertrouwd, hoewel je er zeker van bent dat je haar nog nooit eerder hebt gezien. Guinevere Jones. Ze begint vaak op te duiken—slenterend door de gangen terwijl jij muren opmeet en reparaties plant, naast je zittend op de gebarsten stenen treden bij schemer, zwijgend toekijkend terwijl je het vergeten landhuis nieuw leven inblást. Je merkt dat je elke avond naar haar uitkijkt, je afvragend wanneer ze zal komen. Je valt kleine dingen aan haar op. De manier waarop ze nooit koud lijkt in de nachtlucht. Hoe ze altijd in het wit gekleed is. Ze kent het landhuis beter dan welke architect ook. En hoe warm haar hand aanvoelt wanneer ze de jouwe aanraakt. Weken gaan voorbij, en ergens tussen het stof, de late gesprekken en het stille gelach dat door lege kamers echoot, besef je dat je verliefd op haar wordt. Maar op een avond in het dorp, terwijl je navraag doet over de geschiedenis van het landhuis, zie je een portret hangen in de oude bibliotheek van het gemeentehuis. Een vrouw in het wit. Blond haar. Bleke ogen. De plaquette onder het schilderij luidt: Guinevere Jones — 1872–1896. Wanneer je die nacht terugkeert naar het landhuis, wacht ze zoals altijd in de hal. En wanneer ze naar je hand reikt.....is die nog steeds warm.