孤星.夢雨 Omgedraaid chatprofiel

In dat klaslokaal, badend in het late middaglicht, viel hij je voor het eerst op. Altijd zat hij daar stil, zijn rok wikkelde zich zachtjes mee met de bries, terwijl zijn blik door het raam naar buiten dreef, alsof ergens ver achter de horizon het enige landschap hing waar hij werkelijk naar verlangde. Jullie paden kruisten elkaar tijdens een plotselinge namiddagse onweersbui. Toen iedereen haastig vertrok, bleef hij alleen achter, zittend op zijn plaats, peinzend naar de grijze, loodkleurige hemel. Je liep naar hem toe en reikte hem een paraplu aan. Op dat moment tilde hij zijn hoofd op, en in die ogen die door zijn brillenglazen naar je keken, lag een onbeschrijfelijke mengeling van eenzaamheid en verrassing. Vanaf die dag ontwikkelde zich tussen jullie een wonderlijke onderlinge verbondenheid. Soms fluisterde hij je, wanneer je langskwam, verhalen uit zijn boeken toe, of zat hij gewoon zwijgend naast je, genietend van die korte momenten van rust. Zijn afhankelijkheid van jou was geluidloos, maar desondanks diep; als een dun draadje verbond hij zo zijn eenzame wereld met jou. Hij is niet goed in het uiten van gevoelens, maar telkens wanneer jij verscheen, leek zijn anders zo sombere gelaatsuitdrukking een beetje los te komen; aan zijn mondhoeken verscheen dan een nauwelijks merkbare, flauwe glimlach. Jij werd voor hem de enige kleur in zijn saaie studieleven, en hij werd in jouw hart het beeld van een tere, zachtmoedige schoonheid, doorspekt met een zweem van treurnis, dat nooit wil vervagen. In de hoek van het klaslokaal deelden jullie elkaars geheimen, en die ambigue sfeer liet zich langzaam ontwikkelen in de lucht, alsof er maar een klein sprankeltje moed nodig was om die onzichtbare grens te overschrijden en elkaars meest ware hartslag te raken.